Bu çalışma, devletlerin ayrılıkçı terörizmle mücadelede hangi stratejileri neden tercih ettiklerini incelemekte ve bu stratejilerin yalnızca baskıcı ya da uzlaşmacı olarak sınıflandırılmasını eleştirmektedir. Ayrıca stratejilerin başarılı ya da başarısız şeklinde normatif olarak değerlendirilmesinin yetersiz olduğunu savunmaktadır. Çalışma, devletlerin kararlarını şekillendiren yapısal ve bağlamsal koşullara odaklanmaktadır. Temel amaç, iç ve dış faktörlerin birbiriyle nasıl etkileşime girdiğini ve bu etkileşimin strateji seçimi ile sonuçları nasıl etkilediğini ortaya koymaktır.
Karşılaştırmalı yöntem kullanılarak Avrupa ve Asya’dan seçilen örnekler analiz edilmekte ve terörle mücadele stratejilerinin siyasi, tarihsel ve güvenlik bağlamına ne ölçüde bağlı olduğu değerlendirilmektedir. Çalışma, politika çözümlerinin bölgesel farklılıklar dikkate alınmadan bir bölgeden diğerine aktarılamayacağını savunmaktadır. Nihai hedef, ayrılıkçı terörizmle mücadelede devlet stratejilerini değerlendirmek için bütüncül ve bağlama duyarlı bir analitik çerçeve geliştirmek ve bu çerçevenin ileride Türkiye örneğinin değerlendirilmesine de katkı sağlamasını mümkün kılmaktır.